Zachęcam do uważniejszego przeszukiwania wschodnich rejonów internetu.

Pozdrawiam bardzo uprzejmie,
Anuszka

W mieście stołecznym Mińsku wydarzyła się niedawno taka oto historia.Pewna firma zaczęła sprzedawać meble na przedpłaty. Klient składa zamówienie w sklepie, a gotowy wyrób dostaje dopiero po zapłaceniu 100% ceny. Przed zapłaceniem nie ma możliwości obejrzenia mebla. Co dzieje się dalej – nietrudno się domyślić. Białoruski internauta pisze:

Na pewno wielu z was zwróciło uwagę na billboardy z reklamą mebli na zamówienie firmy Domowoj, rozstawione po Mińsku niemal na każdym rogu. Kolega miał „szczęście” zamówić tam wersalkę model Wizyt-7, i oto co z tego wyszło:

W sklepie deklarowano okres przygotowania wersalki – 10 dni. Przy zawarciu umowy okres okazał się jednak 14-dniowy, przy czym chodziło o dni robocze. Wiele zamówień. Tak oto wersalka zamówiona 7 listopada powinna była być gotowa 28 listopada.

28 listopada nagle okazało się, że u producenta zabrakło nóżek do wersalki. Przyszło poczekać jeszcze 2 dni.

Wreszcie wersalka została przywieziona. Tragarze, którzy przywieźli mebel sami byli zdziwieni jakością produktu rodzimego biznesu: w miejscu, gdzie pozioma część styka się z oparciem, była szczelina szeroka na 3 cm. „Szefie, niech no pan nas wypuści z domu – my tu tylko robimy za tragarzy, za takie coś to tylko ręce pourywać, sami byśmy pourywali, gdyby ten majster tu był!”

Ale nie! Któż by ich teraz wypuścił? Uparty klient postanowił zajrzeć do skrzyni na pościel. Najwidoczniej wersalkę wyprodukowano w poniedziałek z rana, lub w piątek po obiedzie. Siedem klamr, na których trzyma się obicie to czternaście ostrych gwoździ wbitych prosto w najważniejszą część mebla.

Wzięci za zakładników tragarze powieźli klienta do biura, gdzie objaśniono im, że inżynierowie kontroli jakości poszli do domu i poproszono, żeby zadzwonić jutro. Zakładnicy musieli zostać w tej sytuacji zwolnieni.

Nazajutrz klient zadzwonił do oddziału kontroli jakości. „Ma pan skargę? Doskonale! W ciągu dwóch tygodni przyjedzie do pana specjalista.” Po kilku telefonach do coraz wyższych przełożonych udało się zamówić inżyniera od jakości za dwa dni.

W protokole defektów pani inżynier wskazała na fakt istnienia szczeliny i prośbę właściciela wersalki o naprawę niedostatków w skrzyni na pościel. Różnicy poziomów siedziska i oparcia, gdy wersalka była rozłożona, nie ujęła w spisie. „Sama będę na produkcji – wszystkiego dopilnuję.” Wersalkę zabrano następnego dnia.

Minęły trzy dni trwożnego oczekiwania. Wersalka wróciła. Jak myślicie, ile defektów naprawiono? Tak! Jeden. Szczelina. Wersalkę odesłano z powrotem.

Dwa dni awantur. Potem jeszcze dzień oczekiwania. Wersalka znów powróciła. Ile defektów usunięto? Wszystkie.

Przypomina się tu cytat: „Lubię ja was, lecz dziwną miłością…”. Obejrzyjmy wersalkę. Podnosząc siedzenie na poziom oparcia, Majstrowie zapomnieli przemieścić w tym samym kierunku nóżki głównej części mebla. W rezultacie przy składaniu wersalki nóżka od siedzenia „nadeptuje” na nóżkę głównej części, po czym ze zgrzytem opada w dół. Myślicie, że Majstrowie nie zauważyli? My też tak pomyśleliśmy! Dopóki nie ujrzeliśmy drugiej pary nóżek, z przeciwnej strony: nóżkę skrzyni po prostu lekko podgięto – o jakichś 25 stopni. I już nie nadeptuje!

 

Właściciel wersalki opisał historię na forum tut.by. Internauci utyskują przy tej okazji na gwałtowny wzrost cen mebli i zwracają uwagę, że w niemieckich katalogach wysyłkowych ceny są niższe – i bez porównania wyższa jakość. Ciekawe, czy to prawda. Interesujące, że w salonach meblowych „Domowoj” można również kupić meble produkcji chińskiej – ładne, lecz w niebotycznych cenach. A oto zakończenie przygody z wersalką:

Nie rozumiem jednego – dlaczego ludzie w ogóle kupują w firmie, która sprzedaje kota w worku? Czy nie łatwiej pójść do sklepu, gdzie konkretny egzemplarz można dokładnie obejrzeć i wypróbować? Jedyne wytłumaczenie to zachęcająca cena. Ale jest ona zachęcająca właśnie dlatego, że firma zgarnia 100% ceny przed wyprodukowaniem wyrobu, po czym nie trudzi się  wykonaniem go w rozsądnej jakości.

Warto też zwrócić uwagę, jaka z całej rozmowy przebija przaśność i prowincjonalność. Nawet gdy mowa o pracy w ministerstwie spraw zagranicznych, to zdawać by się mogło, że chodzi o syna sekretarza partii w Pułtusku… 😉

Komsomolskaja Prawda, 27 maja 2003

Igor Czerniak

Wiktor Łukaszenko, syn prezydenta Białorusi: Dla kogoś "towarzysz prezydent", a dla mnie – "tata".

Wszystko, co związane z życiem dzieci prezydentów państw Wspólnoty Niepodległych Państw, owiane jest mgłą tajemnicy. Tym niemniej jakakolwiek informacja przedziera się – na obszarach posowieckich osoby takie znane są jako zadufane, wpływowe i – co najważniejsze – bardzo bogate. Niech córka Jelcyna kupi zamek w Niemczech, niech odbędzie się wesele dzieci Akajewa i Nazarbajewa, przechodzące wyobrażenie swoim przepychem, niech syn Gajdara Alijewa przejmie kontrolę nad największymi polami naftowymi – ludzie już się nie dziwią: im wolno wszystko.

Postać starszego syna Aleksandra Łukaszenki odróżnia się od tej grupy: okazuje się, że potomek prezydenta też może być zwyczajnym człowiekiem. Zresztą, osądźcie sami.

A po co do armii?

– Wiktorze, chodzą o panu najróżniejsze słuchy…

– Jak to zwykle o dzieciach dowolnej głowy państwa.

– A więc od początku: Zacznijmy od pańskiej służby w specjalnych oddziałach wojsk ochrony pogranicza. Po co? Przecież synowi prezydenta byłoby łatwo uniknąć wojska. Zachciało się przygód?

– Ogólnie ma pan rację: Skończyłem uniwersytet ze studium wojskowym, byłem porucznikiem i mogłem obejść się bez służby wojskowej. Ale chyba mam staroświeckie przekonania – facet powinien swoje odsłużyć. Częściowo był w tym też na pewno pęd do przygody. Tak w ogóle, chciałem przejść tę drogę, stać się prawdziwym mężczyzną.

– Czym się pan zajmował w wojskach ochrony pogranicza i w jakiej randze?

– Przyszedłem jako starszy lejtnant [stopień pomiędzy porucznikiem a kapitanem], zakończyłem jako kapitan. Mam medal "Za wyróżnienie się w ochronie granicy państwa".

– Czym się pan wyróżnił?

–
Zadaniem naszego oddziału była walka z nielegalną migracją i przemytnictwem. Ale staraliśmy się łapać nie tylko nielegalnych imigrantów i przemytników, ale też organizatorów. I moim zdaniem czasami nieźle nam to wychodziło. W efekcie za szereg operacji nasza grupa została odznaczona.

– Mówi się, że ojciec był przeciwko nagradzaniu pana?

– Powiem tylko, że wszyscy nasi oficerowie otrzymali ordery, a mnie wręczono medal.

– Zgodnie z prawem białoruskim – jest pan osobistością, która podlega ochronie. Jak mając ten status można być członkiem oddziałów specjalnych? Ochroniarze towarzyszyli panu w operacjach?

– Oczywiście, że nie.

– A gdzie ochrona była, gdy łapał pan przemytników?

–
Przepraszam, to delikatny temat, nie chciałbym go dotykać. Powiem jedno: służyłem bez ochrony i w ogóle starałem się bez tego obchodzić.

"Nie mam nic przeciwko biznesowi…"

– Dlaczego po wyjściu z wojska poszedł pan do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a nie zajął się pan na przykład biznesem – jak dzieci większości urzędników państwowych?

–
Przecież z wykształcenia jestem dyplomatą. Nie mam nic przeciwko biznesowi, nawet uważam, że w zasadzie to niezła sprawa. Ale ja mam inny charakter: wydaje mi się, że to nie dla mnie. Poza tym, synowi prezydenta jakoś nie bardzo wypada iść w biznes. Doszedłem do wniosku, że moje miejsce jest w służbie publicznej.

– Czy uważa się pan za zamożnego człowieka?

– Żyję jak klasa średnia – nie powiem, żebym przymierał głodem czy nie miał co na siebie włożyć. Nie zaciskam pasa.

– Jaki ma pan samochód?

– Prywatnego nie mam.

– Przychodząc do Ministerstwa Spraw Zagranicznych – znał pan języki obce?

–
Mój pierwszy język to niemiecki, a drugi – angielski. Pierwszym władam dość swobodnie, a angielskiego troszkę zapomniałem, bo rzadziej przychodziło się nim posługiwać – ale potrafię rozmawiać na przyziemne tematy.

– Czy dzięki pracy w ministerstwie miał pan możliwość wyjeżdżać za granicę?

–
Możliwość oczywiście była. Mamy zasadę: odpracowałeś dwa lata – potem rotacyjna delegacja. Cały mój wydział już się rozjechał. Ja też podczas swojej pracy wyjeżdżałem – do Niemiec, Austrii, krajów Beneluxu, to znaczy do tych, którymi zajmował się nasz wydział. Ale nie wytrzymywałem tam dłużej niż miesiąc – ciągnęło do domu. A i moja praca za granicą mogłaby wywołać pewne problemy, związane z tym, że jestem synem głowy państwa. Trzeba było brać to pod uwagę.

– Skąd pana decyzja o przejściu z ministerstwa do instytutu naukowo-badawczego?

–
Wie pan, póki jest się młodym, trzeba się realizować. W ministerstwie, jak by nie było ciekawie, ale to głównie papierkowa robota. Chciałem czegoś żywszego.

– Niczego sobie: czy w instytucie praca jest żywsza?! A może mówią prawdę, że ten instytut pod pokojowym szyldem handluje bronią?

– Przepraszam, ale nie mam prawa rozmawiać o mojej nowej pracy – jestem tam niespełna miesiąc.

– Czy oficjalnie zajmuje się Instytut Naukowo-Badawczy Środków Automatyzacji "Agat"? Czy to tajne?

– To wcale nie tak. On zajmuje się też produkcją cywilną, nie tylko wojskową.

– Czy to prawda, że podlega tam panu cały wydział?

– Nie.

"Zostać prezydentem? Ależ co pan mówi?!"

– Jakie są pana relacje z młodszym bratem?

– Jak najcieplejsze. Teraz Dimka ma 23 lata i służy tam, gdzie ja kiedyś.

– Mówiono mi, że zamierza zostać pogranicznikiem?

– Parę razy rozmawialiśmy na ten temat. Zrozumiałem jedno: póki co, jemu się podoba. A co dalej – to już jego decyzja.

– Zna pan dzieci innych prezydentów?

– Nie.

– Kim jest pańska żona?

–
Lilia jest młodsza ode mnie o 4 lata. Tak jak ja, pochodzi ze Szkłowa. Przez 13 lat mieszkaliśmy na jednej ulicy, zanim zaczęliśmy się spotykać. Po pięciu latach pobraliśmy się. Teraz ona pracuje w koncernie "Biełchudożpromysły" jako specjalista pierwszej kategorii.

– Czy często rozmawia pan z matką?

– Przez telefon – regularnie. A do Szkłowa jeździmy mniej więcej raz w miesiącu, zwłaszcza wiosną i jesienią, gdy trzeba pomóc w gospodarstwie.

– Czy nie próbował pan sprowadzić jej do Mińska – bliżej siebie?

– Ona chętnie przyjeżdża do nas w gości – pasuje to i jej, i nam.

–
Ciekawe, jak zwraca się pan do ojca w obecności osób postronnych – "tato", "Aleksandrze Grigorijewiczu", "towarzyszu prezydencie", czy może "panie prezydencie"?

– W oficjalnych sytuacjach praktycznie nie spotykamy się. Nie towarzyszyłem mu w ani jednej wizycie. A w domu, oczywiście nazywam go tatą.

– Czy często się spotykacie?

– Naturalnie. Nie chcę powiedzieć, że on mówi jak mam żyć, ale poradzić się i postępować według tych rad – to uważam za normalne.

– Wasz krąg towarzyski?

–
Mam dużo znajomych, ale tylko dwóch bliskich przyjaciół. Jeden jeszcze z dzieciństwa, a z drugim zeszliśmy się, gdy służyłem w wojsku. Chodzimy do nich w gości, oni – do nas, czasem siedzimy gdzieś w kawiarni, jeździmy za miasto. Żyjemy zwyczajnie, jak wszyscy.

– Jakie ma pan hobby oprócz hokeja?

– Lubię czytać. Głównie kryminały i fantastykę – żeby oderwać się od pracy.

– Czy jest pan wiernym "łukaszenkowcem"? Politykę ojca popiera pan w stu procentach?

– Popieram ją w całej pełni.

– Czy daje pan czasem rady na temat kierowania państwem?

–
W naszej rodzinie nie jest przyjęte, żeby dzieci wtrącały się do decyzji ojca. Oprócz tego, nie mamy wystarczająco dużo informacji, żeby udzielać wartościowych rad. Choć w niektórych momentach, oczywiście, wypowiadam swoje zdanie.

– Czy ojciec się do niego przychyla?

– Zwykle wysłuchuje. Ale decyzje zawsze podejmuje sam.

– Nie ma pan myśli, żeby wziąć przykład z USA, gdzie Bush junior nastąpił po Bushu seniorze? Czy myśli pan o tym, żeby też zostać prezydentem?

– Ależ co pan mówi?! Ja takiego szczęścia nie chcę.

…Spotkaliśmy się z Wiktorem w minioną niedzielę w gabinecie sekretarza prasowego prezydenta Białorusi. Wydało mi się warte uwagi, że przed wejściem tutaj – skromnie zastukał do drzwi. Według mnie, to mówi o synu Łukaszenki nie mniej niż jakakolwiek charakterystyka służbowa.

O białoruskich wyborach samorządowych dość naczytaliśmy się w gazetach. Napiszę dziś o wydarzeniu związanym poniekąd z minionymi wyborami, ale w gruncie rzeczy dużo od nich ważniejszym.

Prezydent Łukaszenka szykował swojego starszego syna Wiktora na stanowisko mera miasta Bobrujska. Jednak niespodziewanie zmienił zdanie i zamiast do Bobrujska wysłał go do Rady Bezpieczeństwa Republiki Białoruś. W tym ważnym organie zasiada prezydent, premier, szef administracji prezydenta, przedstawiciele obu izb parlamentu, przedstawiciel banku narodowego, minister finansów i ministrowie resortów siłowych.

Z czym związana jest nowa nominacja Wiktora Łukaszenki – tego prezydencki dekret nie wyjaśnia.

Internauci komentują:

Idziemy alejami starego parku, który liczy sobie kilka wieków. Jego drzewa zasadzone są tak, że gdy spojrzeć z góry – rysują dwugłowego orła – symbol imperium rosyjskiego. Żonę prezydenta wszyscy znają, ale nikt nie zwraca na nas uwagi.

– Niezbyt, częściej ja jeżdżę do Mińska.

– Bywa pani w pałacu prezydenckim?

– Oczywiście.

• Oryginał wywiadu w Komsomolskiej Prawdzie

Wieś, w której urodził się Aleksandr Grigorijewicz Łukaszenko.
Dziś na jego cześć nazywa się ona: Aleksandria.
Miejsce licznych wycieczek i arena cotygodniowych czynów społecznych wykonywanych przez wdzięcznych obywateli.

Aleksandria: W tej skromnej chatce mieszka cioteczna siostra prezydenta.
Właściwie to dziwne, że choć miejscowość sama w sobie jest istną wsią potiomkinowską, to krewni prezydenta mieszkają w nie najlepszych warunkach. Widać prezydent nie zważa na układy rodzinne.
(To i inne przedstawione tutaj zdjęcia z Aleksandrii zrobione były w listopadzie 2006 przez dziennikarzy „Moskowskiego Komsomolca”).

Aleksandria: Fiodor Trofimowicz Łukaszenko, wujek prezydenta.
Mama często zostawiała małego Saszę pod opieką wujka.

Aleksandria: Anna Trofimowna Maksimowa z domu Łukaszenko, ciocia prezydenta.

Aleksandria: Jelena Fiodorowna Żełnierowicz, teściowa prezydenta.

Galina Rodionowna Żełnierowicz z przyszłym mężem.
Poznali się w szkole. Aleksandr chodził do klasy rok wyżej.
Koleżanki miały Gali za złe, że ledwie przyjechała jako nowa uczennica – już poderwała im najlepszego chłopaka.

Ślub państwa Łukaszenków

Żona prezydenta doi krowę.

Żona prezydenta w 2005 roku.
W tle – wieś potiomkinowska.

Żona prezydenta w roku 2006.

Prezydent z synami.
Na zdjęciu po lewej – Wiktor, po prawej – Dmitrij.

Wiktor Łukaszenko z ojcem. Przyznać trzeba, że wąsik ma po tacie.

Wiktor Łukaszenko z żoną i córką.

Wiktor następcą tatki?
Prezydent od pewnego czasu wciąga swego starszego syna do polityki.

Pan Vilhelm Konnander ze Sztokholmu, autor bloga vilhelmkonnander.blogspot.com, reklamujący się jako ekspert od polityki i bezpieczeństwa w Rosji i Europie Wschodniej, prezes Szwedzkiego Towarzystwa Studiów nad Rosją, Europą Środkową i Wschodnią, oraz Środkową Azją, gospodarz mającego się odbyć w 2010 roku Kongresu Międzynarodowej Rady Studiów nad Europą Środkową i Wschodnią …

… nie zna rosyjskiego (patrz poprzedni wpis) i w konsekwencji nie radzi sobie z szukaniem informacji w rosyjskojęzycznym internecie.

Mnie na przykład wystarczyło kilkanaście minut, żeby zweryfikować jego zasób wiadomości na temat małżonki prezydenta Łukaszenki. Pan Konnander twierdzi, że nie potrafił znaleźć więcej niż dwa jej zdjęcia oraz nie wysilił się na poszukiwania informacji o niej poza stronami angielskojęzycznymi. Tymczasem ja w ciągu kwadransa znalazłam w internecie kilka kopii wywiadu z Galiną
Łukaszenko, a nawet udało mi się zgromadzić niezgorszy albumik zdjęć
rodzinnych.

Jeżeli wszyscy zachodni eksperci od Białorusi wiedzą o niej mniej, niż ja potrafię znaleźć w Googlach w kwadrans – to bardzo źle wróży temu krajowi…